Verklap ons je thesisonderwerp en wij vertellen wie je bent

Thesisonderwerpen vertellen doorgaans veel over de schrijver: bij de keuze van het onderwerp mag een student immers meestal vrij kiezen uit een lijst van diverse studieonderwerpen. Enkelingen slagen er zelfs in om een zogeheten “vrij onderwerp” door te duwen bij hun promotor.

Een onverdachte informatiebron dus, willen we meer te weten komen over het idealisme of de drijfveren van onze politici. Al moet daarbij meteen gezegd dat rechtenstudenten – en er lopen er nogal wat afgestudeerden van rond in het politiek halfrond – tussen de mazen van het net glippen: wie rechten studeert, moet namelijk geen eindverhandeling schrijven. Over de drijfveren voor een studiekeuze hebben we het wel een andere keer… ;-)

Dat Herman Van Rompuy (CD&V) net nu premier werd, stond eigenlijk al lang in de sterren geschreven. Of hoe verklaar je anders zijn keuze voor de Theorieën over de stagnatie van de groei in het westerse economische systeem (1971, KULeuven)? Ook Vlaams minister van Werk & Onderwijs Frank Vandenbroucke (sp-a) heeft ‘t van geen vreemde, getuige zijn Bouwstenen van de ekonomische doktrine van het algemeen Belgisch vakverbond (1978, KULeuven). Zijn partijgenote en minister van Mobiliteit, Sociale Economie en Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt verdiepte zich destijds in het Europees armoedebeleid (1992, KULeuven) – met een beetje goede wil, kunnen we het verband wel zien. Ook de keuze van Vera Dua (Groen!) ligt, op het eerste zicht, volledig in de lijn van haar politieke idealen: Kritische analyse van de wet van 12 juli 1973 op het natuurbehoud (1975, UGent). Wat je ons dan weer niet hoort beweren over Marie-Rose Morel (Vlaams Belang), die voor Het Nationaal gedenkteken van het Fort van Breendonk (1995, KULeuven) koos.

Gissen naar het verband moeten we eveneens bij de keuze van Dirk Van Mechelen (Open VLD), De katholieke partij in het arrondissement Antwerpen: 1918-1940 (1980, KULeuven), of bij die van Freya Van den Bossche (sp-a), Waar eindigt onthullingsjournalistiek en begint sensatiejournalistiek? : case study: analyse van de Vlaamse dag- en weekbladenpers rond de getuigenissen van X1 (1999, UGent). Over die laatste verhandeling is het laatste woord trouwens nog lang niet gezegd. Ook minister van Defensie Pieter De Crem (CD&V) laat een heel andere kant van zich zien met zijn Epistolarité, égotisme et médiation féminine dans: Car enfin je vous aime, de Pierre Emmanuel (1986, KULeuven).

En nu we toch bezig zijn. Wat dreef Jean-Jacques De Gucht (Open VLD) – bij god – om zich te verdiepen in de manier waarop de vertegenwoordigers van de katholieke kerk, meer bepaald de pastoors, in Vlaanderen naar de toekomst van het geloof kijken: een kwalitatief onderzoek naar de perceptie van Vlaamse pastoors op het geloof in de 21ste eeuw in Vlaanderen (2007, VUB)? Om van Ivo Belet (CD&V) met zijn Meesterlijke minnaar of stervend konijn? : Een comparatistische analyse van Jef Geeraerts’ Gangreen 4. Het zevende zegel en Rob Adriaensens’ Pan zonder fluit (1981, KULeuven) *wijselijk* maar te zwijgen.

Leestip:

About these ads

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 25 andere volgers